سنگ های اگزالات کلسیمی و فسفات کلسیمی 75_85 در صد تمام سنگ ها را تشکیل می دهند و ممکن است مخلوط با هم در یک سنگ وجود داشته باشند .

سنگ های کلسیمی :

در مردها شایع ترند ، سن متوسط شروع در دهه سوم است . تقریبا 60 در صد افرادی که یک سنگ کلسیمی می سازند نهایتا سنگ دیگری در ظرف 10 سال بعد خواهند ساخت و فاصله زمانی بین دو سنگ متوالی به تدریج کم می شود یا ثابت می ماند.

میزان متوسط تشکیل سنگ جدید در بیمارانی که سابقه سنگ قبلی داشته اند ، حدود یک سنگ در هر 2 یا 3 سال است .

بیماری سنگ کلسیمی اغلب خانوادگی است .

سنگهای اسید اوریکی :

اینها هم در اقایان شایع ترند . نیمی از افراد دارای سنگهای اسید اوریکی مبتلا به نقرس هستند ، صرف نظر از وجود یا عدم وجود نقرس ، ساختن سنگ های اسید اوریکی معمولا خانوادگی است .

سنگهای سیستینی :

ناشایع هستند .

سنگ های استروویتی :

شایع و بالقوه خطرناک اند .

این سنگ ها عمدتا در خانم ها یا بیمارانی که نیاز به کاتتریزاسیون ( سوند گذاری ) مزمن مثانه دارند ،دیده می شوند و بر اثر عفونت ادراری ناشی از باکتری های مولد اوره از ( معمولا سویه های پروتئوس ) به وجود می ایند .

این سنگها می توانند تا اندازه های بزرگ شده رشد کرده ، لگنچه و کالیسهای کیله را پر کنند و نمای شاخ گوزنی به وجود اورند .

عبور سنگ :

سنگ می تواند بدون ایجاد علامتی از داخل حالب بگذرد اما عبور ان معمولا سبب درد و خونریزی می شود . درد تدریجا اغاز می شود و معمولا در ناحیه پهلو ست اما ظرف 20 تا 60 دقیقه شدت ان به حدی افزایش می یابد که جهت تسکین ان ممکن است نیاز به مواد مخدر پیدا شود .

امکان دارد درد در ناحیه پهلو باقی بماند یا به سمت پایین تر انتشار یابد . دردی که به سمت پایین انتشار می یابد ، نشانه عبور سنگ به 3/1 ( یک سوم ) تحتانی حالب است اما اگر درد انتشار نیابد نمی توان محل سنگ را پیش بینی کرد . سنگی که در بخش داخل مثانه ای حالب باشد ، باعث تکرر ادرار ، فوریت در دفع و سوزش ادرار می شود که امکان دارد با عفونت دستگاه ادراری اشتباه گردد.

اکثریت قریب به اتفاق سنگهای حالب که قطری کمتر از 5/0 سانتی متر دارند خود به خود دفع می شوند .

منبع :  اصول طب داخلی هاریسون

ترجمه : دکتر علی علیزاده صوری

زیر نظر : دکتر بهزاد عین الهی