در 25 سال گذشته واکسن سرخک به صورت ترکیبی با واکسن های سرخجه و اوریون  ( MMR )ارائه شده است .

واکسن MMR را باید به همه کودکان در سنین 12 تا 15 ماهگی تجویز نمود . در نوزادان مادرانی که در کودکی علیه سرخک واکسنه شده اند ، بهتر است واکسن را در 12 ماهگی تجویز نمود . چرا که در این نوزادان سطح انتی بادی ( پادتن ) کمتر از نوزادانی است که مادرانشان به بیماری سرخک گرفتار شده اند . 

دوز دوم واکسن MMR  را نیز در کودکان مدرسه ای در سنین 4 تا 12 سالگی توصیه می کنند .  

افراد مسن تر مستعد نیز باید واکسینه شوند . همه افراد را باید مستعد در نظر گرفت ، مگر ان که سابقه سرخک تایید شده توسط پزشک داشته باشند ، یا دو دوز واکسن را دریافت داشته باشند ،

تقریبا در 10 % دریافت کنندگان سالم واکسن ، حدود 5 تا 7 روز بعد از واکسیناسیون دچار تب تا 4/39  (104 F ) می شوند که برای 1 تا 5 روز دوام می اورد و با راش گذرا همراه است .

کودکان مبتلا به ایدز بی نشانه باید واکسن را دریافت کنند ، چرا که در صورت ابتلا به سرخک بیماری انها شدید خواهد بود و واکسیناسیون نیز در انها با عارضه مهمی همراه نبوده است اما انهایی که شدیدا دچار سرکوب ایمنی هستند نباید واکسن را دریافت کنند .

به چه کسانی نباید واکسن MMR  تزریق شود :   

مبتلایان به نقص ایمنی سلولی  ، خانم های باردار و انهایی که سابقه انافیلاکسی به پرتئین  تخم مرغ یا نئومایسین دارند . بیماریهای خفیف با یا بدون تب و سابقه تشنج کنتراندیکاسیون واکسیناسیون محسوب نمی شود . 

منبع اصول طب داخلی هاریسون

زیر نظر : دکتر مینو محرز

ترجمه : دکتر بهنام فرهودی _ دکتر مهدی نادری فر _ دکتر نادر اخوان _دکتر شاهین انصاری